کمتر از 6 ماه دیگر با انتخابات مجلس شورای اسلامی فاصله داریم. آرام آرام فضای رسانه ای حداقل در بخش مجازی و اجتماعی آن وارد صحنه تبلیغات، کشمکش زیر پوستی و زمینه سازی های طرفداران نامزدهای احتمالی می شود. برخی از نمایندگانی که درحال حاضر تکیه بر صندلی مجلس داشته و تمایل برای حضور مجدد در صحنه دارند، در پی تصویر سازی بیشتر و بهتر از خود در مجامع و عرصه های عمومی هستند.و دیگرانی هم که تازه می خواهند وارد این گود شده و احساس وظیفه خدمت می کنند، در حال جمع آوری عِده و عُده و طرفداران پرو پاقرصی هستند که تا لحظات آخر به عنوان مرید پای مُراد خود بایستند و از انجام هر امری( البته مثبت و جوانمردانه) در پیروزی نامزدشان کوتاهی نکنند. به یقین برای موفقیت در انتخابات باید تلاش کرد. این امر می تواند از تبلیغات محیطی گرفته تا حضور میدانی نامزد ها را شامل شود.و در پایان رمز موفقیت را باید اقناع افکار عمومی برشمرد؛ که باید به پای صندوق رای بیایند و به نفع علاقه مندان خود رای دهند. با توجه به مطالب مطروحه یک نکته منفی می تواند در ایام پیش رو حادث شود که قطعا برای رای دهندگان جذاب نخواهد بود و آن هم *ساده فرض کردن شهروندان* است. مردمی که به یُمن مجهز شدن به اینترنت و فضای مجازی از جیک و پیک نمایندگان فعلی و نامزدان تازه وارد به اندازه ای باخبراند. به اندازه ای که، می تواند در رضایت یا نارضایتی آن ها برای حضور در پای صندوق ها موثر باشد.به طور مثال فضای مجازی توانست به همراه فشار افکار عمومی درباره مسئله خودروهای فیدلیتی انتظار پاسخگویی از نمایندگان را به سوی شفاف سازی هدایت کند. شفاف سازیی که شعار مجلس یازدهم بود و در ماه های پایانی عمر آن تحقق یافت. در نتیجه باید به طالبان حضور در مجلس به خصوص افرادی که نزدیک به ۴ سال است یادی از شهرستان اسلامشهر نکرده اند و در ماه های آینده احتمالا حضور فیزیکیشان بیشتر خواهد شد خاطر نشان کرد لطفا به سال های گذشته مراجعه کنید و ببینید آیا بد نبود سری هم به شهرستان یک هزار شهید اسلامشهر میزدید تا حداقل در ماه های آینده رویتان بشود تا در مساجد و تالارهای آن حضور یابید و وعده های زیبا به شهروندان بدهید؟ در نتیجه و در پایان باید گفت بزرگواران ( نامزدان محترم مجلس)، با حضور رسانه های مجازی حافظه تاریخی شهروندان را دست کم نگیرید و سعیتان بر این باشد که خودتان باشید و خودتان، آن هم با صداقتی که در رفتارتان قابل تشخیص است؛ نه نقشی که قرار است از یک صداقت و به روی صحنه سیاست اجرا شود.
داود مبهوت – روزنامه نگار
